17 września wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Święto Stygmatów św. Franciszka
Święty Franciszek we wrześniu 1224 r. w pokornej modlitwie pro­sił Chrystusa: „O Panie mój, Jezu Chryste, proszę Cię, byś mi uczynił dwie łaski, nim umrę. Pierwszą – bym za życia uczuł w duszy i ciele mo­im, o ile można, tę boleść, którą Ty, Panie słodki, wycierpiałeś w godzi­nie gorzkiej swej męki. Drugą – bym uczuł w sercu moim, o ile można, tę miłość niezmierną, którą Ty, Synu Boży, tak zapłonąłeś, że ochotnie zniosłeś taką mękę za nas grzeszników”.
14 IX 1224 r. Franciszek otrzymał na Alwerni stygmaty męki Pana.
Błogosławiony papież Benedykt XI w 1337 r. zatwierdził święto Styg­matów dla całego zakonu. Natomiast Paweł V na prośby kardynała św. Roberta Bellarmina rozciągnął je na cały Kościół.

 W Kościele Powszechnym:

  W Rzymie św. Roberta Belarmina, doktora Kościoła. Urodzony w Montepulciano, w Toskanii, w r. 1560 wstąpił do je­zuitów. W kilka lat później wysłano go do Lowanium, gdzie wy­kładał i z powodzeniem głosił kazania do młodzieży akademickiej. Wtedy też wystąpił przeciw tezom Bajusa i napisał Index Haere-ticorum, który Bonawentura z Malwazji wydał pod własnym imie­niem. Na żądanie Grzegorza XIII przybył następnie do Rzymu. Wykładał teraz teologię polemiczną i wydawał dalsze dzieła, skie­rowane przeciw protestantom. Gdy ukazały się jego Kontrowersje, w ich obozie zawrzało. Potworzono nawet specjalne katedry anti-Bellarminianae. Był potem prowincjałem w Neapolu. W r. 1597 Klemens VHI wezwał go do siebie i mianował swym teologiem. W tym roku wydał mały katechizm, który później rozszerzy na użytek katechistów i proboszczów. Wkrótce kreowano go kardynałem, ale w trzy lata później na skutek różnic w sławnym za­gadnieniu de auxiliis przeniesiono na arcybiskupstwo do Kapui. Okazał się rządcą gorliwym, dbałym o sprawy społeczne. Po śmierci papieża pracował znów w kongregacjach rzymskich. Po­tem uczestniczył w pertraktacjach z Wenecją, niektórych sporach gallikańskich oraz w sprawach dotyczących Jakuba I. Dziełko De potestate Summi Pontificis in rebus temporalibus znów naraziło go na niezadowolenie wielu. Życzliwy dla Galileusza, przez krótki czas uczestniczył także w jego sprawie, która potem wypadła z je­go kompetencji. Zajmował się jeszcze wydaniem Wulgaty, zrewi­dowaniem tekstu greckiego oraz komentarzami do psalmów. Je­sień życia wypełnił pisaniem dziełek ascetycznych. Zmarł w r. 1621. Kanonizowano go dopiero w r. 1923. W kilka lat póź­niej Pius XI ogłosił go doktorem Kościoła.

 W Bingen, w Niemczech, św. Hildegardy, benedyktynki. Ksieni i założycielka kilku klasztorów, odbyła ona wiele podróży, ale zasłynęła przede wszystkim z darów mistycznych oraz umie­jętności lekarskich. Pozostawiła kilka dzieł, z których najsłynniej­szymi są Sci vias, czyli Scito vias Domini oraz Liber subtilitatum naturarum creaturarum. Zmarła w r. 1179.

W Genui Św. Franciszka Marii z Camporosso, kapucyna. Budował wszystkich swą niezrównaną prostotą i pogodą. Zmarł na skutek epidemii w r. 1866. Kanonizował go w r. 1962 Jan XXIII.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry