16 czerwca wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Antoni z Weert, kapłan i męczennik z I Zakonu (1522-1572)
Przyszedł na świat w małym miasteczku Weert w hrabstwie Horn (pół­nocna Holandia) w bogatej katolickiej rodzinie Z natury był człowie­kiem żywym, hojnym, radosnym i wielkodusznym. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych. Po obłóczynach, przebyciu roku nowicjatu, złożeniu pierwszych ślubów oraz ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych został wyświęcony na kapłana. Razem ze swoim krajanem św. Hieroni­mem z Weert niezmordowanie głosił Słowo Boże nie tylko w kościołach, lecz także na placach i drogach publicznych, w miastach i na wioskach, w mieszkaniach prywatnych, chodząc od drzwi do drzwi, aby utwier­dzać w wierze tych, którzy chowali się przed mieczem kalwinów. Głów­ny cel jego nauczania to wyjaśnianie Ewangelii według wskazań Kościo­ła katolickiego i biskupa Rzymu. 9 VII 1572 r. w Gorkum zostali zamordowani przez kalwinów czterej księża diecezjalni, jeden dominikanin, jeden augustianin i jede­nastu braci mniejszych. Wśród nich 50-letni o. Antoni z Weert.
29 VI 1867 r. błogosławiony papież Pius IX kanonizował go wraz z towarzyszami.

 Również Bł. Maria Teresa Scherer, dziewica z III Zakonu (1825-1888), współzałożycielka Instytutu Sióstr Miłosierdzia od Krzyża Świętego
Urodziła się 31 X 1825 r. w Meggen koło Lucerny (Szwajcaria) jako czwarte z siedmiorga dzieci. W 1833 r., gdy miała zaledwie 7 lat, zosta­ła osierocona przez ojca. Ze względu na ciężką sytuację materialną mu­siała zamieszkać u krewnych, którzy przyjęli ją z miłością i zadbali o jej wychowanie religijne.
Po ukończeniu 16 roku życia, na życzenie matki zaczęła pracować ja­ko salowa w szpitalu miejskim w Lucernie, gdzie opiekowała się ubogi­mi i chorymi. W wieku 17 lat wstąpiła do III Za­konu św. Franciszka i Sodalicji Mariańskiej, a następnie 1 III 1845 r. do Zgromadzenia Sióstr Szkolnych, założonego przez kapucyna o. Teodozjusza Florentiniego. Jesienią tego samego roku złożyła pierwsze śluby i przy­jęła imię Maria Teresa. Została skierowana do pracy w Galagan i Baar, a później w Obergii, gdzie pełniła obowiązki przełożonej.
W 1850 r. o. Teodozjusz Florentini powierzył jej kierownictwo domu dla ubogich i sierot w Nafels, a następnie w Chur.
W 1856 r. siostry szkolne uniezależ­niły się od założyciela i stworzyły auto­nomiczny instytut nastawiony na prowa­dzenie apostolatu w szkolnictwie. Krok ten był dla Teresy niełatwym przeżyciem. Bardzo dużo się wówczas modliła i prosi­ła innych o radę.
W 1857 r. razem z o. Teodozjuszem założyła Zgromadzenie Sióstr Miłosier­dzia od Krzyża Świętego i została wybra­na jego przełożoną generalną. Zgroma­dzenie bardzo szybko się rozwinęło, po­nieważ odpowiadało na potrzeby swo­jej epoki. Siostry pracowały w domach dla ubogich, dla sierot, ośrodkach wycho­wawczych, szpitalach wojskowych. Mat­ka Teresa otwierała szkoły i ośrodki zdrowia dla niepełnosprawnych, ale była przeciwna zajmowaniu przez siostry stanowisk kierowniczych w tych placówkach.
Po nagłej śmierci o. Teodozjusza w 1865 r. Maria Teresa starała się dochować wierności wszystkim wskazaniom założyciela. Zmuszona by­ła wręcz bronić wspólnotę przed zapałem reformatorskim jednego z je­go następców, który dążył do wprowadzenia zmian w statucie zgroma­dzenia. Zmarła po długiej chorobie w Ingenbohl 16 VI 1888 r. Beatyfikował ją 29 X 1995 r. papież Jan Paweł II.

W Kościele Powszechnym:

Na Cyprze św. Tychona, biskupa. Kościołem w Amatonte rządził na początku V stulecia. W kraju po dziś dzień czczony jest jako opiekun winnic.

U cystersek w Ayvieres pod Namur, w Belgii, św. Lutgardy. Pochodziła z Tongeren (Tongres), miasteczka w Limburgii i tam też wstąpiła do benedyktynek. Tęskniąc za surowszą obserwą, przeszła później do cystersek. Na jedenaście lat przed śmier­cią straciła wzrok. Atoli lepiej dostrzegała sprawy Boże. Zasłu­żyła sobie na to, że uznano ją za wielką mistyczkę, poprzedniczkę św. Gertrudy i prekursorkę nabożeństwa do Najśw. Serca Jezuso­wego. Lutgarda zmarła w r. 1246.

W Monachium św. Benona z Miśni. W r. 1066 powołano go na biskupstwo miśnieńskie. W czasie powstania Sasów zacho­wał rezerwę. Henryk IV spustoszył mu za to dobra, a jego samego uwięził. Potem poparł go Rudolf Szwabski. W następnych latach konsekwentnie opowiadał się za stronnictwem papieskim. Przez jakiś czas przebywał dlatego na wygnaniu. W r. 1097 uznał Urba­na II. Przypuszczają niektórzy, że apostołował wśród Wendów, a podania czynią zeń inicjatora rolnictwa. Zmarł w r. 1106. Kano­nizowano go w r. 1523. Dla Marcina Lutra stało się to okazją do napisania pamfletu, który zapoczątkował długotrwałą polemikę. Ciało zabrano wtedy do Monachium i umieszczono w tamtejszym Frauenkirche.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry