18 czerwca wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Gotfryd z Melveren, kapłan i męczennik z I Zakonu (1512-1572). Urodził się w 1512 r. w Melveren (Belgia). W młodym wieku wstą­pił do Zakonu Braci Mniejszych. Po odbyciu nowicjatu, złożeniu profe­sji zakonnej i po studiach filozoficzno-teologicznych przyjął święcenia kapłańskie. Posługi kapłańskie spełniał pobożnie i gorliwie. Następnie w Gorkum pełnił posługę jednania w konfesjonale. Dla wszystkich miał słowa otuchy, pouczenia i przebaczenia. Szczególnie grzesznicy poruszeni jego ojcowskimi pouczeniami wracali do Boga. Był gorliwym szerzycielem nabożeństwa do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Ojciec Gotfryd był także malarzem, spod jego pędzla wyszły liczne obrazy świę­te, które ofiarowywał biednym rodzinom, aby miały zawsze przed ocza­mi przykłady Jezusa, Maryi i licznych świętych i mogły naśladować ich cnoty. Był to wspaniały i owocny apostolat wśród ludzi, którym zagra­żali kalwini. W czerwcu 1572 r. kalwini aresztowali w Gorkum o. Gotfryda i in­nych franciszkanów. Dnia 9 VII 1572 r. został powieszony w spichlerzu przy klasztorze św. Elżbiety. Oddał swe życie za wiarę w Eucharystię i pry­mat biskupa rzymskiego.
Błogosławiony papież Pius IX kanonizował go 29 VI 1867 r.

W Kościele Powszechnym

W Bordeaux, we Francji, św. Amanda, biskupa. Był ucz­niem i następcą św. Delfina. On to przygotował do chrztu św. Pa­ulina z Noli, który w swych listach wystawił mu piękne świade­ctwo. Na stolicę biskupią wstąpił w r. 404. Daty śmierci nie zna­my.

W Mantui, we Włoszech, bł. Hosanny Andreasi. Urodziła się w rodzinie węgierskiej, spokrewnionej z Gonzagami. Wcześnie wstąpiła na ścieżki wiodące do doskonałości. Powszechnie powa­żana, wcześnie też zaskarbiła sobie uznanie zarówno panujących, którzy darzyli ją pełnym zaufaniem, jak i biedaków, którym świad­czyła wiele dobrego. Zmarła w r. 1505.

W Padwie św. Grzegorza Barbarigo, biskupa. Był Wenecjaninem. Mając lat dziewiętnaście wstąpił na drogę kariery dyplomatycznej. W r. 1648 towarzyszył ambasadorowi Contariniernu na kongres do Monastyru. Poznał go wówczas nuncjusz Chigi, który niebawem zasiadł na stolicy Piotrowej jako Aleksan­der VII. Gdy Grzegorz uzyskał doktora obojga prawa, papież we­zwał go do siebie i mianował biskupem Bergamo, a następnie kar­dynałem i biskupem Padwy. Grzegorz rozwinął tam gorliwą dzia­łalność w duchu uchwal trydenckich: sam głosił kazania i katechizował dzieci; odbywał częste wizytacje i słał listy pasterskie; za­łożył seminarium duchowne, do którego przyjmował także wielu niezamożnych. Stworzył ponadto katedry języków hebrajskiego, chaldejskiego, syryjskiego i greki oraz ufundował drukarnię, któ­ra mogłaby publikować w tych językach. Zmarł w r. 1697. Kano­nizował go w r. 1960 Jan XXIII.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry