19 czerwca wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Bł. Michalina z Pesaro, wdowa z III Zakonu (1300-1356) Michalina urodziła się w 1300 r. w Pesaro nad Adriatykiem opodal słynnego na cały świat sanktuarium Loreto. Rodzice jej byli bardzo bogaci. Wychowano ją we­dług tradycji rodzinnych bardzo poboż­nie. Ledwie ukończyła 12 lat, gdy rodzice wydali ją za zacnego, bogatego i szlachet­nego młodzieńca Malatestę. Serce Micha­liny było podzielone: kochała Boga, mę­ża, bogactwa, a później także jedynego syna Pardino. Po ośmiu latach małżeń­stwa zmarł mąż. W tym czasie przybyła do Pesaro z Sycyli pewna świątobliwa tercjarka o imieniu Soriana. Michalina zafascynowana jej sposobem życia zaprosiła ją do siebie. Z dnia na dzień coraz silniej poczęła odczuwać pragnienie prak­tykowania życia ewangelicznego, ale bogactwa, miłość do syna i próż­ność kobieca przeszkadzały temu. Pewnego dnia modląc się z s. Sorianą w kościele św. Franciszka przed Ukrzyżowanym, poczuła, że Chrystus woła ją, by zmieniła swe życie. Wkrótce umarł mały Pardino dotknięty atakiem epilepsji.
Powoli Michalina uwalnia się od przywiązania do bogactw i wyrzeka się marności świata. Siostra Soriana poradziła jej, by wstąpiła do III Za­konu św. Franciszka. Tak też postąpiła i w ten sposób III Zakon zapu­ścił korzenie w Pesaro.
Zmar­ła w 56 roku życia, przyjąwszy św. Wiatyk, w uroczystość Trójcy Prze­najświętszej, 19 VI 1356 r. Papież Klemens XII zatwierdził jej kult 24 IV 1737 r.

W Kościele Powszechnym:

W Va! di Castro, we Włoszech, św. Romualda, opata. Wcześnie wstąpił do opactwa św. Apolinarego pod Rawenną. Nie­zadowolony z jego zasobności, przebywał potem w pustelni na la­gunie pod Wenecją. Z obalonym dożą Piotrem Orseolo powędro­wał następnie do Katalonii i osiedlił się niedaleko opactwa
Cu- xa. Wówczas to przestudiował pisma Kasjana i Żywoty Ojców pustyni. Około r. 987 wrócił do Italii i zajął się reformą lub zakła­daniem klasztorów
pustelni. Jednym z takich ośrodków było Pereum pod Rawenną. W r. 1012 założył erem w Casa Maldolo, który uchodzić może za macierz kongregacji kamedul­skiej. Już wcześniej stykał się z takimi mężami jak Be­nedykt z Benewentu, Jan z Wenecji, Bruno z Kwerfurtu; wszyscy oni odegrać mieli niemałą rolę
dziejach młodego chrześcijaństwa na ziemiach polskich. Niemały też wpływ wywarł Romuald na Ot­tonie HI, który m.in. przynaglił go do objęcia rządów
opactwie pod Rawenną. Rychło z tego urzędu zrezygnował. Przebywał je­szcze na Monte Cassino i pod Rzymem oraz zamyślał udać się na apostołowanie na Węgry. Zmarł w r. 1027. Jego życiorys sporzą­dził jego duchowy spadkobierca, św. Piotr Damiani.

W Mediolanie świętych Gerwazego i Protazego, męczen­ników. Ich ciała odnalazł w r. 356 św. Ambroży, który potem kil­kakrotnie o nich pisał. Mimo to precyzyjnych i pewnych wiado­mości o ich życiu i śmierci nie posiadamy.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry