24 kwietnia wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Fidelis z Sigmaringen, kapłan i męczennik z I Zakonu (1578-1622)
Marek Roy (w zakonie Fidelis) urodził się w 1578 r. w Sigmaringen (Niemcy). Był synem burmistrza. Studia wyższe za­kończył w 1601 r. W latach 1604-1610 podróżował po Włoszech, Francji i Hisz­panii. W 1611 r. uzyskał doktorat obojga praw. W 1622 r. papież Grzegorz XV założył komisję, która przeobraziła się
w Kongre­gację Rozkrzewiania Wiary. Miała ona za cel roztoczenie opieki nad misjami kato­lickimi tak w krajach pogańskich, jak też w tych, które odłączyły się od Kościoła na skutek schizmy czy też refor­macji. Utworzone rejony powierzono zakonom. Rejon Recji (Szwajca­ria) komisja papieska powierzyła kapucynom, a ci oddali go w opiekę o. Fidelisa. On szedł od miasta do miasta, od wioski do wioski i w kaza­niach, dyskusjach, pismach starał się jednać innowierców
z Kościołem. Udało mu się nawrócić kilku możnych panów, a to zaniepokoiło niektó­rych protestantów, postanowili się więc go pozbyć. Przyjął od nich za­proszenie do wygłoszenia kazania i dyskusji. Święty przeczuwał zasadz­kę, ale poszedł do Seewis. Na ambonie była karteczka z napisem: „Dzi­siaj przemawiasz już ostatni raz”. Było to 24 IV 1622 r. Relikwie jego spoczywają w katedrze w Chur (Szwajcaria), a relikwia gło­wy w Feldkirch (Austria). Jego beatyfikacji dokonał papież Benedykt XIII w 1729 r., a kanoni­zacji papież Benedykt XIV dnia 29 VI 1746 r.

W Kościele Powszechnym

W Chur, w Szwajcarii, św. Fidelisa z Sigmaringen, ka­pucyna. Był synem burmistrza w szwabskim miasteczku nad Du­najem. Studia uwieńczył doktoratami filozofii i obojga praw. Po­tem podróżował po Włoszech, Francji i Hiszpanii, będąc zarazem preceptorem synów arystokracji szwabskiej. Został następnie syn­dykiem i radcą prawnym w alzackim Ensisheim, ale rychło zraził się do obyczajów panujących wśród palestry. W r. 1612 przyjął święcenia kapłańskie i zaraz po odprawieniu mszy prymicyjnej przywdział habit kapucyński. Przez jakiś czas studiował teologię, potem zaczął pracę wśród protestantów. W Rheinfeld, Feldkirchu Fryburgu był gwardianem. W r. 1621 rozpoczął pracę w Recji. W jej ramach w rok później przybył do Seewis i tam to po wy­głoszeniu kazania został przez miejscowych fanatycznych kalwi­nów powalony, a następnie na łączce przylegającej do kościoła za­bity. Ciało złożono w katedrze w Chur. Kanonizowano go w r. 1746.

Na wyspie łona (Hy), u brzegów Szkocji, św. Egberta, biskupa. Uwikłany w spory między zwolennikami liturgii celtyc­kiej a tymi, co ją romanizowali, święty jaśniał pokorą i prostotą, właściwą wielu ówczesnym mnichom irlandzkim. Sławi go za to Bada, ale mimo wzmianek u tego dobrze poinformowanego histo­ryka, wiele o Egbercie nie wiemy. Zmarł w samą Wielkanoc 729 r.

W Angers, we Francji, św. Marii Pelletier. Mając 19 lat wstąpiła do zgromadzenia, które założył św. Jan Eudes. Nieco póź­niej wyodrębniła się z niego gałąź, którą popularnie zwano magda­lenkami, ponieważ rekrutowała się częściowo z dziewcząt nawróco­nych po życiu mało przykładnym. Potem założyła w Angers zgro­madzenie pod wezwaniem Dobrego Pasterza. Zmarła w r. 1868. Kanonizował ją w r. 1940 Pius XII.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry