26 kwietnia wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Piotr Betancur, brat z III Zakonu Regularnego (1619-1667), założyciel Zgromadzenia Braci Betlejemitów i Sióstr Betlejemitek. Piotr od św. Józefa Betancur urodził się 16 V 1619 r. w Chąśnie lub Villaflor na Teneryfie, jednej z Wysp Kanaryjskich. Otrzymał zdrowe i solidne wy­chowanie chrześcijańskie. Większą część dnia pasł trzodę. Ustawiczny kontakt z przyrodą wznosił jego duszę do Boga. Zapragnął zostać misjonarzem. W 23 ro­ku życia wyruszył w świat
i podróżował przez 17 miesięcy. 18 II 1651 r. przybył do Gwatemali i oświadczył: „Tutaj pra­gnę żyć i umierać”.
Piotr zafascynował się ideałami franciszkańskimi. Stał się tercjarzem u kapucynów. Z czasem do swojego domu zaczął przygarniać chorych. Wsparty pomocą biskupa i gubernatora, wybudował nowy budynek, który nosił nazwę: „Domek naszej Pani z Betlejem”. Przebudowany słu­żył jako kaplica, szkoła, infirmeria
i centrum katechetyczne. Przejął też pod zarząd dwa szpitale. Za nim, pociągnięci jego przykładem, poszli in­ni tercjarze. W ten sposób dał początek kongregacji Braci Betlejemitów.

Również 26 kwietnia Św. Maria od św. Justyna, dziewica i męczennica z III Zakonu Regularnego (1866-1900)
Anna Franciszka Moreau (w zako­nie Maria od św. Justyna) urodziła się IV 1866 r. w wiosce La Faye koło Po­itiers (Francja) w rodzinie pobożnych i pracowitych rolników. Już jako mała dziewczynka okazywała pobożność, by­ła litościwa i uprzejma. Czytając prasę misyjną, zapaliła się duchem apostolskim – jedynym jej pragnieniem był wyjazd na misje do Chin. Rodzice pragnęli wydać ją za mąż, lecz ona pewnego dnia w tajemnicy przed rodziną uciekła do Chatellets do klasz­toru Franciszkanek Misjonarek Maryi. X 1890 r. przywdziała habit. W zgromadzeniu aż do czasu wyjazdu do Chin przeżywała długie we­wnętrzne cierpienia, ale mimo tego mocno i głęboko wierzyła. Była zakonnicą z charakteru wierną i poważną. 9 VII 1900 r. została ścięta przy śpiewie Te Deum. XI 1946 r. papież Pius XII beatyfikował ją, a Jan Paweł II kanoni­zował 1 X 2000 r.

W Kościele Powszechnym

W Rzymie św. Kleta, nazywanego również Anakietern, papieża. Byl po Linie następcą św. Piotra. Sądzą niektórzy, że pon­tyfikat Kleta przypadał na lata
79—90. Zresztą nic o nim pewnego nie wiemy. Święty wspominany był w tzw. kanonie Mszy św.

W Axiopolis, na terenie dzisiejszej Dobrudży, św. Aure­liusza, męczennika. Był zapewne towarzyszem św. Cyryla, jak on przedstawicielem tego młodego chrześcijaństwa, które na te tereny dotarło stosunkowo wcześnie. Starożytne Axiopolis znajdowało się w okolicach dzisiejszej Cenrevody i Rasovy.

W Korbei, w Pikardii, św. Paschazego Radberta, opata. Wychował się u benedyktynek w Soissonnais. Wcześnie wstą­pił do słynnego opactwa w Korbei, gdzie za mistrza miał Abelarda. Potem uczestniczył w ekipie, która w Westfalii zakładała Nową Korbeię. W macierzystym opactwie doczekał się godności opata, ale po jakimś czasie na skutek niesnasek i sporów, zazębiających się spory dynastyczne, z godności tej zrezygnował. Przebywał wte­dy w Saint-Riquier. Pod koniec życia wrócił do Korbei i kontynuo­wał tam swą pracę pisarską. Zmarł w r. 865, pozostawiając po sobie sporą spuściznę literacką. Wśród jego dziełek znalazł się rów­nież pierwszy traktat poświęcony Eucharystii; długo uchodził on za dzieło św. Augustyna.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry