30 kwietnia wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej

Św. Józef Benedykt Cottolengo, kapłan z III Zakonu (1786-1842)
Przyszedł na świat 3 V 1786 r. w miejscowości Bra w Piemoncie (Włochy) jako najstarszy z dwanaściorga dzieci. Święcenia kapłańskie otrzymał 8 VI 1811 r.
Turynie. Po dwu latach doktoryzował się z teologii; wstąpił w szeregi III Zakonu św. Franciszka. Po przeczytaniu żywota św. Wincentego a Paulo, który zrobił na nim wielkie wra­żenie, postanowił cały i bez reszty oddać się posłudze chorym i ubogim. Najpierw kupił domek dla chorych i opuszczonych tuż przy koście­le Bożego Ciała. Chorzy i bezdomni napływali tak licznie, że trzeba by­ło dokupywać nowe zabudowania. Zgromadził wokół siebie do pomo­cy kilka dziewcząt – tak powstało Zgromadzenie Sióstr Wincentek. Świątobliwy kapłan zaufał Opatrzności i nie zawiódł się. Gdy w 1832 r. przeniósł się do Valdocco, miał ze sobą zaledwie kilku chorych. Rychło zaczęli przybywać do niego niewidomi, głuchoniemi, paralitycy, epilep­tycy itd – dla każdej z tych grup chorych i kalekich przeznaczał osobny dom, który nazywał rodziną. Wszakże troszcząc się o ciała chorych, ni­gdy nie zapominał o ich potrzebach duchowych. Z czasem Valdocco przekształciło się w miasteczko. Święty często powtarzał: „Nie lękajcie się, Matka Boża jest z nami, wspomoże i obro­ni nas”. Nazywano go włoskim Wincentym a Paulo. Zmarł w Chieri w kwietniu 1842 r. Papież Pius XI wyniósł go do chwały świętych 19 III 1934 r.

W Kościele Powszechnym

W Rzymie św. Piusa V, papieża. Nazywał się Michał Ghisleri. Wcześnie wstąpił do dominikanów, u których uzyskał ty­tuł lektora. Spełniał potem funkcje przeora, prowincjała oraz in­kwizytora dla okręgów Como i Bergamo. W r. 1556 został bisku­pem, a w dwa lata później kardynałem. Za Piusa IV znalazł się
niełasce. Zajął się wówczas reformą barnabitów oraz admini­strowaniem diecezją Mondovi. Po śmierci Piusa IV kardynałowie za namową Karola Boromeusza powierzyli mu ster łodzi Piotrowej. Bez zwłoki zabrał się do reformy w duchu uchwał trydenckich. Do kolegium kardynalskiego dobrał ludzi gorliwych, rozumieją­cych potrzebę reform. Przeorganizował rzymskie kongregacje. Pa­tronował wydaniom Katechizmu rzymskiego oraz nowym edycjom mszału
brewiarza. Tomasza z Akwinu ogłosił doktorem Kościoła zarządził wydanie jego dzieł. W r. 1569 potępił tezy Bajusa. W po­lityce europejskiej miał mniej szczęśliwą rękę. Potępienie Elżbie­ty angielskiej było mało skuteczne, a pogorszyło niepomiernie los katolików na Wyspie. We Francji popierał katolików walczączych z hugenotami. Z Filipem II hiszpańskim porozumieć się nie zdołał. Mimo to udało się zmontować Ligę, która w zatoce Lepanto od­niosła świetne zwycięstwo (1571). Na usługi wiary przyciągnął także sztukę. Zmarł 1 maja 1572 r., otoczony czcią ludu. Wspo­mnienie długo obchodzono w dniu 5 maja. Ostatnio przesunięto je na dzień dzisiejszy.

W Evorea, w greckim Epirze, św. Donata, biskupa. Ży! w czasach cesarza Teodozjusza, a zmarł zapewne po r. 388. Czczo­ny jako cudotwórca, rychło stał się patronem kraju.

W Tyrynie św. Józefa Benedykta Cottolengo. Wielki jał- mużnik, nazywany włoskim Wincentym de Paul, dał początek kil­ku instytucjom charytatywnym
korporacjom zakonnym. Zmarł w r. 1842. Kanonizował go w r. 1934 Pius XI.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry