5 lipca wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej

Cremonie, we Włoszech, św. Antoniego Marii Zaccaria, założyciela barnabitów. Był w ojczystej Cremonie lekarzem, ale już wówczas nie tylko odznaczał się bezinteresownością, z ja­ką leczy! chorych, ale także sporo czasu poświęcał katechizacji dzieci. W r. 1528 przyjął święcenia kapłańskie. Będąc w Mediola­nie, zbliżył się do Bractwa Wiekuistej Mądrości i zapoznał się z jej działaczami, Ferrarim i Morigią. nimi to założył potem zgromadzenie kanoników regularnych św. Pawła. Aprobatę uzys­kało ono w r. 1533. Od kościoła św. Barnaby nazywano je barnabitami. Inicjatywie Antoniego czterdziestogodzinne nabożeństwo zawdzięczało także, jeśli nie powstanie, to przynajmniej swój uro­czysty charakter i rozwój. Wyczerpany pracą święty zmarł w r. 1539 37 roku życia. Kanonizował go dopiero Leon XIII (1897).

Na górze Athos św. Atanazego, opata. Pochodzi! z Trsbizondy, a kształcił się w Konstantynopolu. Potem schronił się w klasztorze Kyminas w Bitynii. Gdy chciano go obrać opalem, uciekł na Athos i wiódł życie pustelnicze. Cesarz Nicefor Fokas, który był jego przyjacielem z czasów szkolnych, przymusił go do przyjęcia poważnej sumy dla wybudowania klasztoru. Podjęte w r. 963 prace stały się początkiem Wielkiej Ławry. Atanazy zgi­ną! około r. 1003, gdy w kościele wznoszono wielki luk. Pozo­stawił nieco utworów hagiograficzno-liturgicznych oraz Typikon, jakby statut klasztoru, w którym wpływy studyckie przeplatały się z benedyktyńskimi.

W Tours bł. Eliasza de Bourdeille, kardynała. Ten gor­liwy franciszkanin powołany został najpierw na biskupstwo w Perigueux, potem także na stolicę w Tours. Sykstus IV mianował go kardynałem. Zmarł w r. 1484.

W kościele powszechnym

Cremonie, we Włoszech, św. Antoniego Marii Zaccaria, założyciela barnabitów. Był w ojczystej Cremonie lekarzem, ale już wówczas nie tylko odznaczał się bezinteresownością, z ja­ką leczy! chorych, ale także sporo czasu poświęcał katechizacji dzieci. W r. 1528 przyjął święcenia kapłańskie. Będąc w Mediola­nie, zbliżył się do Bractwa Wiekuistej Mądrości i zapoznał się z jej działaczami, Ferrarim i Morigią. nimi to założył potem zgromadzenie kanoników regularnych św. Pawła. Aprobatę uzys­kało ono w r. 1533. Od kościoła św. Barnaby nazywano je barnabitami. Inicjatywie Antoniego czterdziestogodzinne nabożeństwo zawdzięczało także, jeśli nie powstanie, to przynajmniej swój uro­czysty charakter i rozwój. Wyczerpany pracą święty zmarł w r. 1539 37 roku życia. Kanonizował go dopiero Leon XIII (1897).

Na górze Athos św. Atanazego, opata. Pochodzi! z Trsbizondy, a kształcił się w Konstantynopolu. Potem schronił się w klasztorze Kyminas w Bitynii. Gdy chciano go obrać opalem, uciekł na Athos i wiódł życie pustelnicze. Cesarz Nicefor Fokas, który był jego przyjacielem z czasów szkolnych, przymusił go do przyjęcia poważnej sumy dla wybudowania klasztoru. Podjęte w r. 963 prace stały się początkiem Wielkiej Ławry. Atanazy zgi­ną! około r. 1003, gdy w kościele wznoszono wielki luk. Pozo­stawił nieco utworów hagiograficzno-liturgicznych oraz Typikon, jakby statut klasztoru, w którym wpływy studyckie przeplatały się z benedyktyńskimi.

W Tours bł. Eliasza de Bourdeille, kardynała. Ten gor­liwy franciszkanin powołany został najpierw na biskupstwo w Perigueux, potem także na stolicę w Tours. Sykstus IV mianował go kardynałem. Zmarł w r. 1484.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry