7 czerwca wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Maria od Pokoju, męczennica i dziewica z III Zakonu Regularnego (1875-1900)
Marianna Guiliani urodziła się 13 XII 1875 r. w Bolsenie koło Orne­to (Włochy). W 11 roku życia zmarła jej mama. Przygarnęli ją do siebie krewni ze strony matki, którzy z kolei przekazali opiekę nad nią kuzynowi – kapłanowi, wicepostulatorowi generalnemu do spraw beatyfika­cji i kanonizacji w Rzymie.
Tam została przyjęta przez matkę Marię od Męki Pańskiej w Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi, gdzie wzrastała w mą­drości, dobroci i pobożności. Stąd posła­no ją do Vanves we Francji, gdzie VI 1893 r. przywdziała biały habit fran­ciszkanek misjonarek Maryi, przyjmując imię Maria od Pokoju. Sama założyciel­ka zgromadzenia wysłała ją do Chin ja­ko asystentkę s. Herminii od Jezusa w do­mu św. Paschalisa. Gdy bokserzy wtargnęli, pierwsza za­intonowała Te Deum jako dziękczynienie za łaskę męczeństwa. Jeden z żołnie­rzy, który brał udział w zakatowaniu za­konnic, wyznał: „Najbardziej mnie ude­rzyło, o czym mówię z podziwem, że owe europejskie zakonnice umie­rały, śpiewając i radując się. Naprawdę wielka jest religia, która potrafi dać taką radość wobec śmierci”. Została ścięta 9 VII 1900 r. Papież Pius XII zaliczył ją w poczet błogosławionych 24 XI 1946 r., a kanonizował 1 X 2000 r. papież Jan Paweł II.

W Kościele Powszechnym:

W Newminster, w Anglii, św. Roberta, opata. Ukończy­wszy studia, wstąpił do benedyktynów. W r. 1135 przeszedł do opactwa w Fountains i został cystersem. Wkrótce potem założył nowe opactwo w Newminster. Stało się ono macierzą kilku nastę­pnych fundacji. Robert zmarł w r. 1159. Cystersi czcili go jako świętego przez wieki, ale o aprobatę kultu starań nie czynili. Do­piero Baroniusz wpisał go do martyrologium rzymskiego.

W Antwerpii bł. Anny od św. Bartłomieja, karmelitanki. Ulubiona powiernica św. Teresy z Avili, rychło udarowana zos­tała niezwykłymi łaskami, a wielkiej reformatorce towarzyszyła do ostatniego tchnienia. W r. 1601 stanęła na czele ekipy, którą wezwano z Francji, aby tam dokonać reformy. Współdziałała w za­kładaniu kilku fundacji, ale wobec zdecydowanego oporu wielu musiała w końcu schronić się w Mons, a następnie w Antwerpii. Tam to przede wszystkim zasłynęła ze swej świętości, poważana odwiedzana przez wybitne osobistości swego czasu. Stamtąd też patronowała przeszczepieniu reformy na ziemie polskie. Zmarła w uroczystość Trójcy Przenajśw. 1626 r. Beatyfikował ją w r. 1917 Benedykt XV.

W Paryżu bł. Teresy de Soubiran. Okazała heroiczną cierpliwość, gdy na skutek intryg wykluczono ją ze zgromadzenia pod wezwaniem Maryi Wspomożycielki, które sama założyła. Zmarła poza nim w r. 1899. Zrehabilitowano ją wkrótce potem, a beatyfikowano w r. 1946.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry