8 maja wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Bł. Ulryka Nisch, dziewica z III Zakonu Regularnego (1882-1913)
Franciszka Nisch urodziła się 18 IX 1882 r. w Mittelbiberbach- Oberdorf, w Górnej Szwabii (Niemcy). Jej ojcem był Ulryk Nisch, a matką Klotylda Dettenrieder. Już jako dziecko odznacza­ła się głęboką religijnością.
Franciszka poważnie rozważała możliwość życia w klasztorze. Pewne­go dnia zwierzyła się swemu byłemu katechecie księdzu Józefowi Rupfowi, który jej powiedział: „Jeśli jesteś przekonana, że masz powołanie, to musisz iść!”.
W 1904 r. Pan Bóg przyszedł jej z pomocą. Zachorowała na różę i zna­lazła się w szpitalu w Rorschach, gdzie pielęgniarkami były siostry z Za­konu Miłosiernych Sióstr od Krzyża Świętego (tzw. siostry z Ingenbohl). Franciszce imponowała ich pokora, ofiarność i pobożność. W porozu­mieniu ze swym spowiednikiem księdzem Helgem wstąpiła 17 X 1904 r. do tego zgromadzenia w Hegne koło Konstancji. Już 5 V 1905 r. wysła­no ją do Zell-Weierbach koło Offenburga, gdzie miała samodzielnie pro­wadzić kuchnię klasztorną, dbać o czystość w całym domu i obsługiwać infirmerię. Był to dla niej rok ciężkiej próby. Potem wróciła do Hegne, gdzie 24 IV 1906 r. rozpoczęła nowicjat, przyjmując imię Ulryka. Rok później złożyła pierwsze śluby i natychmiast została skierowana do pra­cy w kuchni szpitala w Biihl, a potem w kuchni w dużym domu opieki w Baden-Baden.
15 VII 1912 r. s. Ulryka ciężko chora znalazła się w szpitalu w Hegne. Umarła 8 V 1913 r. na gruźlicę. Beatyfikował ją w Rzymie 1 XI1987 r. papież Jan Paweł II

 Również 8 maja Bł. Antonin Bajewski, kapłan i męczennik I Zakonu (1915-1941)
Jan Eugeniusz Bajewski urodził się 17 I 1915 r. w Wilnie; był jedynym dzieckiem Jana i Anieli z Wińkowskich. Szkołę podstawową i gimnazjum ukoń­czył w rodzinnym mieście. 16 VI 1933 r. zdał maturę. Wbrew woli rodziców roz­począł naukę w seminarium duchow­nym. Po roku studiów wstąpił do Zako­nu Braci Mniejszych Konwentualnych; 1 IX 1934 r. rozpoczął nowicjat w Nie­pokalanowie i otrzymał imię Antonin. Od 23 IX 1935 r. przebywał w semina­rium w Krakowie. Profesję wieczystą zło­żył 1 XI 1938 r., zaś święcenia otrzymał w naju 1939 r. z rąk biskupa Stanisława Rosponda w kościele księży misjo­narzy na krakowskim Stradomiu.
Skierowano go do Niepokalanowa, gdzie był drugim zastępcą o. Mak­symiliana Kolbego. Był zakonnikiem pobożnym, rozmodlonym i sub­telnym w kontaktach z innymi. Nie był okazem zdrowia. Zabrano go wraz z o. Maksymilianem Kolbe 17 II 1941 r. i osadzo­no na Pawiaku. 5 IV został przewieziony do Oświęcimia; otrzymał nu­mer 12764. Już w dniach przybycia do obozu okrutnie go pobito. Potem zachorował na tyfus brzuszny. Mimo choroby pomagał innym, spowia­dał, pocieszał.
Zmarł wyczerpany 8 V 1941 r. Przed śmiercią powiedział do księdza Szwedy, u którego się wyspowiadał: „Powiedz moim konfratrom w Nie­pokalanowie, że wierny Chrystusowi i Maryi tu zginąłem”. Ostatnie je­go słowa brzmiały: „Jezus i Maryja”.
Beatyfikował go w grupie 108 polskich męczenników z czasów II woj- nv światowej dnia 13 VI 1999 r. w Warszawie papież Jan Paweł II.

W kościele Powszechnym:

W Krakowie św. Stanisława, biskupa i męczennika. Wy­niesiony w r. 1072 na stolicę krakowską, był pasterzem gorliwym, dbałym o stan powierzonej sobie diecezji. Brak nam źródeł do dokładnego uchwycenia przyczyn, jakie pośród zmąconych stosun­ków w kraju doprowadziły do jego konfliktu z Bolesławem Szczo­drym. Wedle późniejszych tradycji biskup wstawiał się za uciska­nymi i nadmiernie karanymi przez króla poddanymi. Konflikt doprowadził do krwawej tragedii. W dniu 11 kwietnia łub 8 maja 1079 r. biskup, który celebrował na Skałce, padł u ołtarza, zabity przez siepaczy króla lub przez niego samego. Około 1150 r. ciało przeniesiono na Wawel. Po długich starannych badaniach kano­nizował Stanisława Innocenty IV (1253). Bulla kanonizacyjna na jego święto wyznaczała dzień 8 maja, ale w zreformowanym kalen­darzu liturgicznym przeniesiono je na 11 kwietnia, który jest do­mniemanym dniem śmierci. Stanisław jest razem ze św. Wojcie­chem oficjalnym patronem Polski.

W Auxerre, we Francji, św. Helladiusza, czwartego biskupa tego miasta. Nie wiemy o nim wiele, ale jego biskupie rządy i wczesny kult nie podlegają wątpliwościom. Żył on w IV stuleciu.

W Rimini, we Włoszech, bł. Amata Ronconi. Z tego, co otrzymał po rodzicach, ufundował hospicja dla podróżnych, któ­rym sam usługiwał. Czterokrotnie pielgrzymował do Compostelli. Zmarł w r. 1266. Jego kult zaaprobował w r. 1776 Pius VI.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry