9 maja wspominamy:

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Katarzyna z Bolonii, dziewica z II Zakonu (1413-1463)
Urodziła się 8 IX 1413 r. w Bolonii (Włochy). Jej ojciec, Jan Virgi, był patrycjuszem w Ferrarze; matka, Benwenuta Mammolini, pochodziła ze szlacheckiej rodziny bolońskiej. Katarzyna wnet objawiła wyjątkowe talenty do poezji, muzyki i malarstwa. W 28 roku życia razem z grupą mło­dych kobiet kierowanych przez hrabinę Dal Verde wstąpiła do klasztoru Klary­sek w Ferrarze, gdzie mogła rozwijać swe uzdolnienia. Rok później, w 1432 roku, złożyła pierwszą profesję.
Ku zbudowaniu sióstr Katarzyna, mimo że pochodziła ze szlacheckie­go rodu, prowadziła w klasztorze życie surowe i pokorne. Była piekarką i furtianką. Następnie pełniła posługę mistrzyni nowicjatu. Była wyro­zumiała i stanowcza.
Katarzyna zajaśniała wieloma cnotami, a szczególnie pokorą i ubó­stwem. Napisała kilka dzieł pożytecznych do osiągnięcia doskonałości. Zmarła 9 III 1463 r. w 50 roku życia. Ciało jej można oglądać w ko­ściele Bożego Ciała w Bolonii. Święta nie leży w trumnie, ale zmumifi­kowana siedzi na tronie, jakby czekając na hołd, chciała udzielić posłu­chania potrzebującym jej pomocy. Papież Klemens XI kanonizował ją 22 V 1712 r.

W kościele Powszechnym

W Egipcie św. Pachomiusza Starszego, pustelnika i cenobiarchy. Nie mając jeszcze dwudziestu lat, schronił się na pustyni. W latach 320—325 wybudował w Tabbenisi duży klasztor i sam stanął na czele zwiększającej się gromady mnichów. Z czasem po­wstało w pobliżu dziewięć klasztorów męskich oraz dwa żeńskie, a społeczność mnisza rozrosła się do dziewięciu tysięcy osób. Dla nich to Pachomiusz ułożył regułę, którą św. Hieronim przełożył w r. 404 na łacinę. Napisał także kilkanaście listów, z których dwa, przekazane szyfrem, dotąd nie zostały odczytane. Zmarł w r. 347 w swej drugiej fundacji w Phbou.

We Florencji bł. Mikołaja Albergati. Wcześnie wstąpił do kartuzów, u których piastował potem rozmaite urzędy. W r. 1427 został biskupem Bolonii. Marcin V posługiwał się nim w rozmaitych legacjach i mediacjach. W Ferrarze z jego mandatu przewodniczył obradom soborowym. Gdy towarzyszył papieżowi Eugeniuszowi, ciężko zachorował z Sienie i tam zmarł w r. 1443. Zgodnie z życzeniem pochowano go we Florencji.

W Ittingen koło Schaffhausen, w Szwajcarii, bł. Jana Wagnera. Był jak poprzedni kartuzem. Zmarł jednak jako pustel­nik w r. 1516.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewiń do góry