15 marca wspominamy

w rodzinie Franciszkańskiej:
Św. Maciej Feng-te, katechista i męczennik
 z III Zakonu (1855-1900). Biskupi Grzegorz Grassi i Franciszek Fogolla, dowiedziawszy się o roz­szerzającym się prześladowaniu chrześcijan w Chinach, starali się odda­lić młodych misjonarzy, siostry franciszkanki, dzieci z sierocińców i se­minarzystów, by ich ocalić Siostry franciszkanki zdecydowanie odrzuci­ły ten pomysł, natomiast niektórzy seminarzyści i tercjarze opuścili do­my misyjne, jednak w drodze zostali pochwyceni i rozpoznani. W uroczystość świętych apostołów Piotra i Pawła wydany został de­kret skazujący chrześcijan. Wśród aresztowanych był Maciej Feng-te, gor­liwy neofita, ochrzczony przez chińskiego męczennika o. Józefa Czianga i bierzmowany przez o. biskupa Grzegorza Grassiego. Maciej Feng-te był członkiem III Zakonu św. Franciszka, który fascynował go swoją miłością do Boga i bliźniego oraz duchem ubóstwa i pokory. Razem z pozostałymi męczennikami chińskimi został okrutnie zamordowany 9 VII 1900 r. Papież Pius XII beatyfikował go 24 XI 1946 r., a kanonizował Jan Pa­weł II dnia 1 X 2000 r. w grupie 120 męczenników chińskich.

 w Kościele Powszechnym:
W Wiedniu św. Klemensa Hofbauera, redemptorysty. Często nazywamy go Dworzakiem, bo też tak pierwotnie brzmiało nazwisko jego ojca. Klemens rychło go utracił i dlatego zmuszony był imać się rozmaitych zajęć. Mimo to zdobywał wykształcenie i rozpoczął studia teologiczne. W r. 1785 wstąpił do redemptorys­tów. Niebawem wysłano go do Wiednia, a stamtąd do Stralsundu. Jadąc tam, zatrzymał się w Warszawie i tam to na życzenie nun­cjusza na dłuższy czas pozostał. Próbował też otworzyć nowicjat, ale w r. 1808 dotknął go dekret banicyjny. Przez krótki czas prze­bywał internowany w Kostrzyniu, potem wyemigrował do Wie­dnia. Nadal żywe kontakty utrzymywał tam z Polakami. Zmarł w r. 1820. Kanonizował go w r. 1904 Pius X.

W Rzymie św. Zachariasza, papieża. Na tron Piotrowy wstąpił w r. 741. Dobre stosunki utrzymywał ze Wschodem, gdzie go poważano. Ale gdy napór Longobardów, z którymi próbował się układać, coraz bardziej zagrażał Rzymowi, zbliżył się do Fran­ków. Zmarł w r. 752.

W Paryżu św. Ludwiki de Marillac, współzałożycielki Sióstr Miłosierdzia. W r. 1613 poślubiła Antoniego Le Gras, se­kretarza Marii Medycejskiej. Zmarł on w 12 lat później. Popadła wtedy w stan duchowych udręk, w czasie których pomocnymi oka­zali się Franciszek Salezy, Camus i Wincenty de Paul. Ten ostatni rychło powierzył jej odpowiedzialne funkcje w podejmowanych przez się inicjatywach. Została m. in. wizytatorką bractw miłosier­dzia, potem organizatorką zgromadzenia dziewcząt, oddanych pra­com samarytańskim. Była to zawiązka zgromadzenia, które okre­ślamy dziś popularną nazwą szarytek. Do Polski przybyły one za sprawą Marii Ludwiki w r. 1653. Sama święta zmarła w siedem lat później. Kanonizował ją w r. 1934 Pius XI.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry