21 stycznia

wspominamy:
w rodzinie franciszkańskiej:
Bł. Jan Chrzciciel Triquerie, kapłan i męczennik z I Zakonu (1737-1794)
Urodził się 1 VII 1737 r. w Laval. W młodości wstąpił do franciszkanów konwentualnych. W życiu zakonnym wyróżniał się gorliwością kapłańską i wiernym zachowaniem reguły św. Franciszka. Był gwar­dianem klasztoru w Olonne oraz kierownikiem duchowym sióstr kla­rysek. Za wierność Kościołowi i papieżowi został ścięty na gilotynie 21.1.1794 r. Przed śmiercią wyznał: „Jestem chrześcijaninem, katolikiem, kapłanem i synem św. Franciszka, pragnę zachować wiarę w Chrystusa aż do śmieci”.

Bł. Józef Nascimbeni, kapłan z III Zakonu (1851-1922), współzałożyciel Zgromadzenia Małych Sióstr Świętej Rodziny. Urodził się 22 III 1851 r. w Torri del Benaco w prowincji Werona (Włochy) jako syn głęboko religijnych rodziców Anto­niego, który był stolarzem i nauczycielem muzyki, i Amadei z Sartoriów. Uczęszczał najpierw do szkoły podstawowej w Torri del Benaco, później do gimnazjum w We­ronie, gdzie po maturze podjął studia fi­lozoficzno-teologiczne. 9 VIII 1874 r. został wyświęcony na kapłana i wysłany do wioski San Piętro de Lavagno jako katecheta. Okazał się gorliwym duszpasterzem, zabiegającym o doczesne udo­godnienia dla swoich parafian. Przyczynił się do powstania urzędu pocz­towego, drukarni, kasy oszczędnościowej, wprowadzenia elektryczności, wodociągów i powstania samodzielnej gminy. Był doskonałym kazno­dzieją, lubianym katechetą w szkole, gorliwym szafarzem sakramentów i niestrudzonym propagatorem nowych powołań kapłańskich. 4 XI 1892 r. wraz z Marią Dominiką Mantovani założył Zgromadze­nie Małych Sióstr Świętej Rodziny, oparte o regułę III Zakonu św. Franciszka, mające za cel opiekę nad chorymi. Był budowniczym nowego ko­ścioła parafialnego i całego zaplecza dla ożywienia życia stowarzyszeń religijnych wraz z miejscem zabaw dla dzieci i młodzieży.

W Kościele Powszechnym:
W Rzymie przy drodze Nomentańskiej św. Agnieszki, męczennicy. Ofiarę z życia złożyła w czasie ostatniego wielkiego prześladowania, a więc w latach 304—306. Podobno miała wów­czas zaledwie trzynaście lat. Posiadamy wczesne świadectwa jej kultu oraz nieco późniejsze panegiryki, wygłaszane przez Ojców Kościoła.

W Tarragonie, w Hiszpanii, męczenników Fruktuoza, biskupa, oraz Auguriusza Eulogiusza, diakonów. Zostali oni spa­leni na stosie. Przed śmiercią biskup oświadczył: „Wypada obec­nie myśleć o Kościele, który krzewi się na Wschodzie i Zachodzie”.

W Pawii, we Włoszech, św. Epifaniusza, mężnego bisku­pa tego miasta, obrońcy ludu przed prześladowaniami i zakusami ówczesnych władców Odoakra i Teodoryka. Epifaniusz zmarł w r. 496. Jego życie opisał jego następca na stolicy biskupiej Ennodiusz.

Przewiń do góry