30 czerwca wspominamy

w rodzinie franciszkańskiej

Bł. Rajmund Luli, męczennik z III Zakonu (1235-1316). Rajmund urodził się około 1235 r. w Palmie na Majorce (Baleary). Do trzydziestego roku życia wiódł na dworze króla Jakuba I Aragońskie­go raczej swobodne życie. W 1256 r. ożenił się z Blanką Picaną, z którą miał dwoje dzieci – Dominika i Magdalenę. Pod wpływem nieuleczalnej choroby żony, płomiennego kazania o św. Franciszku i przynajmniej pię­ciu objawień Jezusa Chrystusa zdecydował się opuścić świat i poświęcić swe życie Bogu w służbie Kościołowi. Starał się przede wszystkim pozy­skać dla wiary katolickiej Maurów i Saracenów.
Po rozdaniu majątku ubogim wstąpił do III Zakonu św. Franciszka, a przejęty duchem misyjnym Biedaczyny i troską o zbawienie dusz zało­żył instytut do kształcenia misjonarzy franciszkańskich w języku arab­skim, by mogli głosić Chrystusa mahometanom. Przez 9 lat prowadził życie pustelnicze na górze Randan.
Chcąc dać przykład, udał się do Bugium w północnej Afryce, by gło­sić Chrystusa. Tam został wtrącony do więzienia, gdzie wiele przecierpiał gdzie go prawie ukamienowano. Ledwo żywego zabrano go na okręt i w drodze na Majorkę zmarł 29 VI1316 r. Papież Klemens XIII zatwierdził jego kult 19 II 1763 r.

W Kościele Powszechnym:

Rzymie wspomnienie pierwszych męczenników tego miasta. Zginęli gromadnie w lipcu 64 r. po pożarze stolicy, kiedy to przeciwko nim skierowano wzburzenie pospólstwa. Tacyt mó­wił o multitudo ingens — licznej gromadzie, a niektóre kodeksy Martyrologium Hieronimiańskiego zaznaczyły, że było ich 978. Uroczystość apostołów Piotra i Pawła nieco przysłoniła ich pamięć dopiero w r. 1923 wspomnienie wprowadzono do liturgicznych obchodów Rzymu. Umieszczono je w pobliżu wspomnianej uroczy­stości pod dniem 27 czerwca. W r. 1969 pamiątkę rozciągnięto na cały Kościół zachodni i wówczas dla tych samych względów umieszczono ją nazajutrz po święcie apostołów.

Na Górze Athos św. Jana Hagioryty. Pochodzić miał z Kaukazu. Przez jakieś dziesięć lat kierował klasztorem Iviron. Pozostawił po sobie pisma hagiograficzne oraz komentarze biblij­ne. Zmarł w r. 1065.

W Wielkim Waradynie, w Siedmiogrodzie, św. Włady­sława króla. Urodził się w r. 1040 w Polsce jako wnuk Mieszka II. Gdy po śmierci ojca panowanie na Węgrzech zdobył jego bra­tanek, znów przebywał u nas. Ale w r. 1077 objął tron węgierski. Swe osiemnastoletnie rządy w kraju upamiętnił kilkoma fundacja­mi, rozszerzaniem panowania na Kroację oraz polityką kościelną, która odpowiadała reformom gregoriańskim. Zmarł w r. 1095 w Nitrze, a pochowany został w katedrze waradyńskiej, którą sam wybudował. Dniem śmierci był prawdopodobnie 29 czerwca, ale pamiątkę ze zrozumiałych względów przeniesiono na dzień następny.

Przewiń do góry