6 marca wspominamy

w rodzinie Franciszkańskiej:
Bł. Łucja z Caltagirone, dziewica z III Zakonu Regularnego (1360-1400). Urodziła się w Caltagirone na Sycylii (Włochy) około 1360 r. Rodzice wychowali ją w wierze i pobożności chrześci­jańskiej. Wpoili w nią szczególne nabo­żeństwo do św. Mikołaja z Bari, którego wstawiennictwa wielokrotnie doświad­czyli. Pewnego dnia Łucja wspięła się na drzewo figowe, zrywając dojrzałe owo­ce. Niespodziewanie rozpętała się burza z błyskawicami i piorunami. Piorun ude­rzył w drzewo, na którym siedziała. Spa­dła na ziemię półżywa. Miała wtedy wi­dzenie, że św. Mikołaj wziął ją na ręce i zaniósł rodzicom. W 13 roku życia opuściła rodzinne miasteczko i udała się do Salerno do pewnej pobożnej tercjarki, a gdy ta zmarła, Łucja wstąpiła do klasz­toru Franciszkanek. Tam wyróżniała się gorliwością i ekspiacją za grze­chy świata. Była mistrzynią nowicjatu. Siostra Łucja wiele czasu spędzała na modlitwie, medytacji i kontemplacji rzeczy niebieskich. Często biczowała się, naga ziemia służyła jej za łóżko, zazwyczaj spożywała tylko chleb i wodę. Odwiedzało ją wie­le osób, które pocieszała, wzywała do pokuty za grzeszników i zachęca­li do pobożnego życia. Zmarła w Salerno w 1400 r. Na jej cześć ułożono oficjum rytmiczne, podobnie jak dla św. Franciszka, św. Antoniego i św. Klary. Papież Leon X dnia 4 VI1514 r.

w Kościele Powszechnym:
W opactwie Saekingen, w Szwajcarii, św. Fridolina. Po­chodził z Irlandii. Na kontynent wyruszył, żeby ówczesnym zwy­czajem uprawiać wędrowną ewangelizację. Dotarł do granic Szwa­bii i zatrzymał się u wrót Bazylei. Tam to zmarł około r. 540.

W Pradze Czeskiej bł. Agnieszki. Była córką króla Prze­mysława Ottokara I. Przez dłuższy czas wychowywała się u św. Jadwigi w Trzebnicy. Przyobiecywano ją rozmaitym panującym. Gdy w końcu miała wyjść za cesarza Fryderyka II, stanowczo odmówiła i zwróciła się o opiekę do papieża. Troszczyła się potem fundacje dla minorytów i w listowny kontakt weszła ze św. Kla­rą z Asyżu. Zmarła jako ksieni klarysek w r. 1282. W odszukiwa­niu rozproszonych źródeł do jej życiorysu zasłużył się Pius XI. Starania o kanonizację przerwała druga wojna światowa.

W Gandawie św. Kolety. Urodziła się w Korbei, w Pikardii. Gdy straciła rodziców, jej prawny opiekun chciał ją wy­dać za mąż. Stanowczo się temu sprzeciwiła. Ale trudno jej było odnaleźć odpowiadającą jej formę życia. Przez jakiś czas była u beguinek, potem przeniosła się do benedyktynek, a następnie do klarysek. Za zezwoleniem opiekuna zamknęła się z kolei w rekiu- zji. W lecie 1406 r. zwolniona ze ślubu przebywania w tym zupeł­nym odosobnieniu przystąpiła do zreformowania klarysek, w czym wspomagał ją franciszkanin Henryk de Baume. Wkrótce zaczęły się pojawiać coraz to liczniejsze domy tych zreformowanych za­konnic, nazywanych popularnie koletkami. Napisała dla nich za­rys konstytucji, zwanych Sentiments de sainte Colette. Zmarła w r. 1447. Kanonizowana została dopiero w r. 1807.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry