2 marca wspominamy

w rodzinie Franciszkańskiej:

Św. Agnieszka z Pragi, dziewica z II Zakonu (1205-1282) Córka Przemysława Ottokara I, króla Czech, już w dzieciństwie została przyrzeczona jednemu z synów księcia Henryka Brodatego. Z tej ra­cji przebywała w Trzebnicy i zapewne pod opieką św. Jadwigi otrzymała staranne wychowanie. Po przedwczesnej śmierci synów Henryka Broda­tego wróciła do Czech, ale wkrótce przyobiecano ją synowi cesarza Fry­deryka II. Dlatego udała się na dwór bamberski. Ale i to małżeństwo nie doszło do skutku. W końcu zabiegał o nią sam cesarz, ale spotkał się ze stanowczym oporem ze strony Agnieszki. Powróciła do Pragi i oddała się szerokiej działalności kościelnej i charytatywnej. Ufundowała szpital, przy którym powstał Zakon Braci Krzy­żowców. Następnie założyła w Pradze klasztor Klarysek, do którego wstą­piła w 1234 r. Wkrótce klasztor zasłynął w Europie dzięki jej życiu i przykładowi. Sa­ma Agnieszka posługiwała chorym w szpitalu i chorym klaryskom, leczy­ła trędowatych i ludzi dotkniętych chorobami zakaźnymi. W ten sposób stała się „matką ubogich”. Po śmierci 2 III 1282 r. jej kult początkowo żywy przytłumiły husytyzm i reformy józefińskie. Błogosławiony papież Pius IX zatwierdził jej kult jako błogosławio­nej 2 XII 1874 r. Natomiast Jan Paweł II kanonizował ją 12 XI 1989 r. wraz ze św. bratem Albertem Chmielowskim.

Również 2 marca Św. Aniela od Krzyża Guerrero Gonzalez, dziewica z III Zakonu (1846-1932), założycielka Towarzystwa Sióstr od Krzyża Aniela urodziła się 30 I 1846 r. w Se­willi. Pochodziła z ubogiej wielodzietnej rodziny. Miała trzynaścioro rodzeństwa. Jej rodzice, Franciszek Guerrero i Józefina Gonzalez, pracowali w pobliskim klasztorze Trynitarzy. Ojciec zaszczepił w niej zamiłowanie do lektury książek katolickich. Od mat­ki, troszczącej się o wystrój kościelnego ołtarza oraz o życie religijne swych sąsia­dów, przejęła zapał do modlitwy i apostolstwa. Za pośrednictwem swej mistrzyni w 1862 r. poznała kanonika Józefa Torresa Padillę, który stał się jej kierownikiem duchowym. Z jego pomocą stopniowo odkrywała swoje powołanie. W 1865 r. postanowiła wstąpić do karmelitanek bo­sych, jednak nie przyjęto jej ze względu na słabe zdrowie. Kontynuowa­ła więc pracę zawodową, a jednocześnie ofiarnie opiekowała się ubo­gimi i chorymi podczas panującej wówczas w Sewilli epidemii cholery W 1868 r. rozpoczęła postulat w Zgromadzeniu Córek Miłości w Sewil­li. Lecz również i tym razem ze względu na słabe zdrowie musiała opu­ścić nowicjat. W 1871 r. złożyła prywatne śluby rad ewangelicznych. Dwa lata póź­niej, 22 III 1873 r., podczas modlitwy ujrzała w mistycznym widzeniu dwa krzyże: na jednym wisiał Chrystus, drugi był pusty W owym pu­stym krzyżu odczytała swoje powołanie – zrozumiała, że ma poświęcić swoje życie w ofierze za zbawienie ubogich braci, jednocząc się z Chry­stusem ukrzyżowanym. Odtąd, pewna swej życiowej drogi, starała się o założenie nowego zgromadzenia zakonnego, które realizowałoby wska­zany jej przez Boga charyzmat. 2 VIII 1875 r. powstała pierwsza wspól­nota Towarzystwa Sióstr od Krzyża. Siostry wiodły surowe życie mona­styczne, a zarazem służyły ubogim, gdyż towarzystwo bazowało zasad­niczo na duchowości franciszkańskiej. „Stać się ubogim dla ubogich, aby zaprowadzić ich do Chrystusa” – te słowa były mottem ich apostol­skiej działalności. Święta Aniela słynęła z mądrości i głębokiego życia duchowego. Dary te ujawniły się zwłaszcza w kierownictwie duchowym oraz w obfitej ko­respondencji, skierowanej przede wszystkim do sióstr pracujących w no­wych placówkach. Zmarła 2 III 1932 r. w Sewilli. Tam też beatyfikował ją papież Jan Paweł II 5 XI 1982 r., a kanonizo­wał w Madrycie 4 V 2003 r.

 w Kościele Powszechnym:

W Rzymie św. Symplicjusza, papieża. Za jego to rządów wyłoniły się wyraziściej trudności w utrzymaniu dobrych stosun­ków z Konstantynopolem. Papież zmuszony był przeciwstawić się sprzyjającemu monofizytyzmowi patriarsze, a następnie bronić biskupów, którzy nie przyjęli tzw. Henotikon. Wysłał w tym celu do Konstantynopola swoich legatów. Był to wstęp do pierwszej schizmy, do której doszło jednak po śmierci papieża. Nastąpiła ona w r. 483

W Lichfield, w Anglii, św. Cedda, biskupa. Był uczniem Aidana z Lindisfarne. W r. 666 objął tamże stolicę biskupią. Zre­zygnował z niej, gdy przy romanizacji Kościoła w Anglii i usuwa­niu dawnych zwyczajów powstały wątpliwości co do legalności je­go obioru. Nieco później powołano go jednak na stolicę w Lich­field. Umarł w r. 672 jako ofiara epidemii. Wielkie pochwały od­da! mu św. Beda.

W Argira, na Sycylii, św. Łukasza Casali, opata. Wcze­śnie został mnichem, a potem przełożonym. Gdy pod koniec życia oślepł, nadal spełniał swe funkcje i gorliwie apostołował. Piękna legenda opowiada, że pewnego dnia zaprowadzono go w miejsce, w którym zabrakło słuchaczy; nic o tym nie wiedząc, wygłosił ka­zanie, a gdy skończył, skały odpowiedziały głośno: Amen. Zmarł około r. 800.

Przewiń do góry