26 września wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Elzear Sabran, pokutnik z III Zakonu (ok. 1285-1323)
Urodził się na zamku w Ansouis (Pro­wansja, Francja) około 1285 r. jako pier­worodny syn hrabiego Ariano w Króle­stwie Neapolu. Jego matka była poboż­ną kobietą i miłosierną względem bied­nych. Wychowywał go wuj o. Wilhelm Sabran, opat klasztoru benedyktyńskiego św. Wiktora. Jako młodzieniec poślubił w 1299 r. Delfinę Glandeves. Żyli w tzw. małżeństwie józefowym.
Po śmierci ojca Elzear odziedziczył szlacheckie tytuły i honory. Zostawszy hrabią Ariano, przybył do Włoch, by ob­jąć hrabstwo. Jako człowiek bogobojny, pełen litości i współczucia był łu­biany przez wszystkich. Po 4-letnim pobycie we Włoszech powrócił do Francji, sprawiając wiel­ką radość Delfinie. W tym czasie Elzear i Delfina przyjęli habit III Zako­nu św. Franciszka z rąk o. Jana Juliana z Riez; złożyli także ślub dozgon­nej czystości. Każdego dnia Elzear odmawiał brewiarz tercjarski i mno­żył dzieła miłosierdzia i pokuty. Nosił szary habit przepasany sznurem. Oddawał się modlitwom, życiu pokutnemu i dobrym uczynkom. Zmarł
27IX 1323 r. w Paryżu. Kanonizował go 15 IV 1369 r. błogosławiony papież Urban V

 Również 26 września Bł. Delfina Glandeves, dziewica z III Zakonu (ok. 1284-1358)
Przyszła na świat około 1284 r. w Puy- Michel, u podnóża gór Luberon (Fran­cja), w szlacheckiej rodzinie Glandeves. Przeszła przez życie, czyniąc dobro. Od urodzenia była radością, pociechą i świa­tłem rodziny
Zawarła „białe” małżeństwo z Elzearem, hrabią Ariano w Królestwie Neapo­lu. W zamku Ansouis małżonkowie ży­li nie jak kasztelani, ale jak pokutnicy. Przeprowadziwszy się do zamku w Puy- Michel, oboje wstąpili w szeregi III Za­konu św. Franciszka. Tu okazywali swo­je współczucie biednym. Elzear i Delfi­na, oddając się modlitwie, czynom po­kutnym i umartwieniom, spełniali wielkie uczynki miłosierdzia. Zarów­no we Włoszech, jak i we Francji oboje małżonkowie stali się amba­sadorami zgody, miłości i modlitwy Ludzie podziwiali ich. W 1323 r. Elzear zmarł w Paryżu. Delfina przeżyła go o 35 lat, zmarła bowiem XI 1358 r. w Calfieres. Papież Innocenty XII zezwolił 24 VII 1694 r. na brewiarz i Mszę św. ku czci Delfiny.

 W Kościele Powszechnym:

W Cyprze, na terenie Syrii, męczenników Kośmy i Da­miana. Przy obfitości świadectw ich wczesnego kultu brak nam wiadomości o nich samych. Stosunkowo późne legendy przedsta­wiały ich jako anargyrów, tzn. lekarzy, którzy za swe usługi nie pobierali opłat. Mieli być Arabami, ale przypuszczenie wywodzi się może stąd, że wedle starożytnego mniemania sztuka lekarska swe powstanie zawdzięcza geniuszowi arabskiemu.

W Grottaferrata pod Rzymem Św. Nila z Rossano. Wcze­śnie owdowiał i wstąpił do bazylianów w Mercurion. Stamtąd przeniósł się pod Salerno, a następnie w pobliżu rodzinnego Ros­sano założył klasztor pod wezwaniem Św. radiana. Chciano go obrać biskupem. Uszedł wówczas na Monte Cassino. Potem zało­żył ośrodek koło Gaety. Gdy w r. 998 Otton III przybył do Rzy­mu, aby osadzić Grzegorza V, nadaremnie wstawiał się za anty-papieżem Janem XVI. Po śmierci cesarza osiadł pod Frascati. Stam­tąd zajmował się zakładaniem ośrodka mnichów greckich w Grot­taferrata. Zmarł w r. 1004. Pozostawił po sobie kilka hymnów oraz system ortografii italogreckiej.

W Lyonie, we Francji, św. Teresy Couderc, założycielki zgromadzenia pod wezwaniem Matki Boskiej z Wieczernika. Jego celem była troska o dzieła rekolekcyjne. Sama założycielka kilka razy odsuwana była od przełożeństwa. Wszystko znosiła z pokorą. Zmarła w r. 1885. Kanonizował ją w r. 1970 Paweł VI.

Przewiń do góry