12 grudnia

wspominamy:
W rodzinie franciszkańskiej:
Bł. Konrad z Offidy, kapłan z I Zakonu (1241-1306). Konrad urodził się w 1241 r. w Offidzie w prowincji Ascoli Piceno (Włochy). Mając zaledwie 14 lat, przywdział habit franciszkański. Po rozpoczęciu studiów w Ascoli wkrótce je przerwał, by oddać się posługiwaniu w klasztorze pomimo wybitnych kwalifikacji intelektualnych. Posłuszeństwo zakonne skierowało go do Forano, gdzie aż 10 lat przebywał razem z bł. Piotrem z Treia. W 1294 r. otrzymał od świętego papieża Celestyna V pozwolenie, by przez pewien czas mógł przebywać razem z eremitami celestynami. Utrzymywał wtedy listowny kontakt ze słynnym o. Piotrem Janem OHvim, franciszkańskim reformatorem podejrzewanym o zawarte w jego pismach błędy heretyckie, do tyczące kwestii ubóstwa ewangelicznego. Gdy Bonifacy VIII zniósł kongregację celestynów, o. Konrad powrócił do franciszkanów. W ubóstwie, na modlitwie, w pokucie i apostolstwie upływało jego życie Mówi się, że w zakonie przez ponad 50 lat nosił tylko jeden habit i nigdy nie używał sandałów. Był wielkim mówcą; głosił słowo Boże i w wielkich miastach, i maleńkich osiedlach. Wielu jego słuchaczy nawracało się i zmieniało swe życie na lepsze Zmarł 12 XII 1306 r. W 1320 r. ciało jego zostało przeniesione do kościoła św. Franciszka w Perugii. Papież Pius VII dnia 21 IV 1817 r. zatwierdził formularz brewiarzowy i mszalny ku jego czci.

W Kościele powszechnym:

W Annecy, we francuskiej Sabaudii, św. Joanny Fran­ciszki Fremyot de Chantal, współzałożycielki wizytek. W r. 1592 wydano ją za barona de Chantal. W dziewięć lat później męża w czasie polowania postrzelono. Zmarł po sześciu dniach, prosząc, by przebaczyła przypadkowemu sprawcy. Pozostała z sześciorgiem nieletnich dzieci, cała pogrążona w żałobie i wtedy właśnie dozna­ła pierwszych łask mistycznych. Potem przebywała u teścia, zno­sząc kaprysy służącej-metresy. Znosiła także udręki, wywołane nieroztropnym kierownictwem duchownym. W r. 1604 spotkała jednak św. Franciszka Salezego. Zwolnił ją ze ślubów, które jej narzucił poprzedni kierownik i sam objął jej kierownictwo ducho­wne. W trzy lata później przedłożył jej projekt nowego zgroma­dzenia. W r. 1610, pożegnawszy się z bliskimi, opuściła Dijon i udała do Annecy, gdzie wkrótce potem powstał dom pod wezwa­niem Nawiedzenia Najśw. Maryi Panny. Zgromadzenie, któremu oddała się całą duszą, rozwijało się szybko, choć nie bez przeciw­ności. Nie zabrakło także bolesnych prób, wywołanych nieszczę­ściami rodzinnymi. W r. 1623 musiała się zająć pogrzebem swe­go ukochanego mistrza duchownego oraz jego spuścizną literacką. Sama zredagowała sporo pism, które w wydaniu zbiorowym obej­mują osiem tomów. Zmarła w r. 1641. Kanonizowano ją w r. 1767.

W Egipcie męczennic Dionizji, Ammonarii i Merkurii. Ich okrutne męki i śmierć w czasie prześladowania Decjusza opi­sał Dionizy Aleksandryjski, a jego list zachował się w Historii ko­ścielnej Euzebiusza z Cezarei.

W Clonard, w Irlandii, św. Finiana, opata. Uważany jest za największego w drugiej generacji świętych irlandzkich. Zmarł w r. 549.

Przewiń do góry