W rodzienie franciszkańeskiej:
Św. Teofil z Corte, kapłan z I Zakonu (1676-1740). Urodził się w 1676 r. w Corte na Korsyce w bogatej rodzinie De Signori. Na chrzcie otrzymał imię Błażej, które następnie zmienił na Teofil (co znaczy: przyjaciel Boga), kiedy po ukończeniu studiów wstąpił w swoim rodzinnym mieście do Zakonu Braci Mniejszych. Przywdziawszy habit, odbył rok nowicjatu. Studiował potem w Rzymie filozofię, a w Neapolu teologię.
Wiele od siebie wymagał, a nie miał wcale łatwego charakteru. Ćwicząc się i pracując nad sobą, nabył cnoty delikatności i cierpliwości. Odnosił wielkie sukcesy na niwie głoszenia Słowa Bożego. Przez wiernych uważany był za posłańca dobroci. Dzięki jego przepowiadaniu grzesznicy wracali do Boga, a życie chrześcijan było rytmem wiary i działalności apostolskiej. Wszelkie trudności przezwyciężał dobrocią, łagodnością, życzliwością oraz wysiłkiem i pracą na rzecz dobra. Ostatnią pustelnię założył w Fucecchio w Toskanii, gdzie aż do śmierci był gwardianem. Świątobliwie zasnął w Panu dnia 19 V 1740 r. w 64 roku życia. Papież Pius XI kanonizował go 29 VI 1930 r.
Również Św. Kryspin z Viterbo, brat z I Zakonu (1668-1750). Urodził się 13 XI 1668 r. w Viterbo w skromnej włoskiej rodzinie. Zanim przywdział habit kapucyński, zwał się Piotr Fioretti. 22 VII 1693 r. rozpoczął nowicjat u kapucynów w Palanzanie. Po złożeniu pierwszej profesji zakonnej pełnił posługę pomocnika kucharza w klasztorze w Tolfi.
Pałał miłością do Boga Ojca i Matki Bożej. Był ascetą. Natura obdarzyła go takimi cechami, jak: hojność, wrażliwość, radość, życzliwość, współczucie obejmujące chorych, biednych, więźniów, opuszczonych, dzieci i sieroty. Zawsze pogodny i radosny wyróżniał się nabożeństwem do Matki Najświętszej.
Słynął z niezwykłych łask i z mądrych rad, których udzielał zwracającym się do niego. Pozostawił po sobie listy i poezje oraz maksymy i modlitwy.
Ostanie lata przeżył w Rzymie w klasztorze przy Via Vittorio Veneto. Zmarł 19 V 1750 r. w 82 roku życia. Papież Pius VII zaliczył go w poczet błogosławionych dnia 7IX 1806 r., a papież Jan Paweł II kanonizował 20 VI 1982 r.
W Kościele Powszechnym
W Rzymie św. Urbana I, papieża. Rządził stolicą Piotrową w latach 222?230. Chrześcijanie Rzymu byli wówczas rozdzieleni schizmą, wywołaną przez Hipolita. W średniowieczu Urban był jednym z najbardziej popularnych świętych. Jego wspomnienie skojarzyło się ze zwyczajami rolników. Czczono go także u nas, a na Śląsku w jego dzień błogosławiono pola i błagano o urodzaje.
W Castello di Fumone, we Włoszech, św. Piotra z Morrorse, który jako Celestyn V przez krótki czas kierował nawą Piotrową. Wcześnie wstąpił do benedyktynów. Potem osiadł jako pustelnik na górze Morrone. Gdy ściągnęli doń uczniowie, założył zgromadzenie, które nazwano później celestynami i które miało swe okresy rozkwitu, ale mimo to w XIX w. przestało istnieć. Nazwa pochodziła stąd, że dla położenia kresu przedłużającemu się wakansowi w r. 1294 obrano Piotra papieżem i wtedy przybrał on imię Celestyna V. Ale do pełnienia wysokich funkcji przygotowany nie był i rychło zaczęto nadużywać jego gołębiej prostoty. Piotr rychło też zorientował się w sytuacji i zatęsknił za samotnością. Następca, obawiając się przeciwników, nakazał go inwigilować, a potem umieścił w odosobnionym zameczku. Tam to Piotr zakończył życie w r. 1296. Kanonizował go w r. 1313 Klemens V.