26 listopada

Wspominamy:
W rodzinie franciszkańskiej
Św. Leonard z Porto Maurizio, kapłan z I Zakonu (1676-1751), patron misji ludowych
Urodził się 20 XII 1676 r. w Porto Maurizio koło Imperii (Włochy) jako syn Dominika Casannovy i Anny Marii z Benzów. Na chrzcie św. nadano mu imiona Paweł Hieronim. Gdy miał dwa lata, umarła jego matka, a wychowaniem zajęła się Maria Riolfo, druga żona ojca, niewiasta zacna i troskliwa. Podczas nauki w Collegium Romanum w Rzymie zapisał się do sodalicji mariańskiej i filipińskiej. Jesienią 1697 r. wstąpił do braci mniejszych (reformatów) w Ponticelli i otrzymał imię Leonard Wróciwszy do Rzymu, studiował teologię, cały czas marząc o misjach w Chinach; studiował też medycynę. W 1703 r. został wyświęcony na kapłana i powierzono mu wykłady z filozofii. Niestety, nagle podupadł na zdrowiu. W czasie choroby złożył ślubowanie, że jeśli Matka Najświętsza przywróci mu siły, odda się pracy nad nawracaniem grzeszników w misjach ludowych. Odzyskanie sił przypisywał wstawiennictwu Najświętszej Maryi i odtąd uważał się za Jej żywe wotum. W tej sytuacji mógł niestrudzenie oddawać się kaznodziejstwu. Benedykt XIV wezwał go w 1749 r. do Rzymu, by przygotował lud na przyjęcie łask i odpustów Roku Świętego. W roku jubileuszowym założył Drogę krzyżową w Koloseum. W 1751 r. rozchorował się, ale powrócił do Rzymu, by tu umrzeć, bo tak obiecał papieżowi. Zmarł 26 XI1751 r. w klasztorze św. Bonawentury na Palatynie w Rzymie. Papież Pius VI ogłosił go błogosławionym w 1791 r., a błogosławiony Pius IX kanonizował go 29 VI 1867 r. W 1923 r. papież Pius XI ogłosił go patronem misjonarzy ludowych.

W kościele Powszechnym:

W Tagaście, w dzisiejszym Algierze, św. Alipiusza, bis­kupa. Gdy Augustyn wykładał w jego mieście gramatykę, przyl­gnął do przyszłego doktora i odtąd towarzyszył mu w jego ducho­wym itinerarium. Razem z nim przyjął na Wielkanoc 387 r. chrzest. Wrócił następnie do Afryki i został mnichem. Pielgrzymował na­stępnie do Ziemi Świętej i zetknął się z Hieronimem. W r. 394 lub następnym został biskupem rodzinnego miasta. Odznaczył się w zwalczaniu donatystów i pelagian. Zmarł około r. 430.

W Monte Fano, we Włoszech, św. Sylwestra, opata. W czasie studiów przylgnął do Benwenuta Scatiroli, przyszłego biskupa Ankony. Niezadowolony ze zmiany życiowego kierunku, ojciec trzymał go następnie w swego rodzaju niewoli. Dzięki miej­scowemu klerowi udało mu się w końcu zostać kapłanem, a potem ukryć w pustelni. Tam z czasem zgromadził gromadkę uczniów, dla których założył 12 klasztorów. Dało to początek benedyktyń­skiej kongregacji sylwestrynów. Zmarł w r. 1267.

W Rzymie Św. Leonarda z Porto Maurizio, reformaty. Kształcił się w Collegium Romanum, a duchowo wyrabiał w soda-licjach i filipińskim oratorium. W r. 1697 przyjął brązowy habit reformatów. Marzył o misjach, ale powierzono mu nauczanie filo­zofii. Potem poważnie zachorował. Uzdrowienie przypisywał szcze­gólnemu wstawiennictwu Matki Najśw. Odtąd oddawał się kazno­dziejstwu. Przez 40 lat głosił misje ludowe, które zjednały mu ty­tuł apostoła Italii. Dla pobożności rzesz zasłużył się także przez popularyzowanie nabożeństwa drogi krzyżowej. Sam erygował po­dobno 576. Pełen zasług, zmarł w r. 1751. Pozostawił po sobie spo­ro pism, także obszerną korespondencję, wśród której znajdują się listy do Marii Klementyny Sobieskiej. Kanonizował go w r. 1867 Pius IX. Natomiast Pius XI ogłosił go w r. 1923 patronem misji ludowych.

Przewiń do góry