6 lutego wspominamy

W rodzinie franciszkańskiej:

Św. Piotr Chrzciciel Blâsquez, kapłan i męczennik z I Zakonu (1545-1597)
Piotr urodził się na zamku Św. Stefa­na koło Avili w Hiszpanii w 1545 r. jako syn Piotra i Marii Blasąuezów. Po ukoń­czeniu nauki w Avili uczęszczał na uni­wersytet w Salamance. W 1564 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych. Po ukoń­czeniu studiów teologicznych przyjął święcenia kapłańskie. Wykładał filozofię
i teologię oraz był gwardianem w kilku wspólnotach. W 1580 r. otrzymał pozwo­lenie na wyjazd do Meksyku, gdzie prze­bywał 3 lata i założył kilka klasztorów. W 1583 r. udał się na Filipiny, gdzie apo­stołował wśród ludności tubylczej i prze­szczepił Zakon Braci Mniejszych.
W 1593 r. udał się z pięcioma współbraćmi do Japonii jako misjo­narz. Pierwszy rok przeżył w małym domu zakonnym wśród cierpień i niezrozumienia. Potem otrzymał zezwolenie na przepowiadanie Chrystusa. W ciągu dwóch lat rozwinął szeroką działalność apostolską, za­łożył kilka domów zakonnych, dwa szpitale dla biednych i trędowatych oraz wielu nawrócił.
8 XII 1596 r. został aresztowany. Piotr został ukrzyżowa­ny 5 II 1597 r.
Błogosławiony papież Pius IX kanonizował go 8 VI 1862 r.

W Kosciele Powszechnym:

W Nagasaki, w Japonii, Pawła Miki i dwudziestu pięciu towarzyszy męczeństwa, ukrzyżowanych i przeszytych włócznią jak Zbawiciel, w r. 1597. Sześciu z nich było hiszpańskimi fran­ciszkanami, trzech — japońskimi jezuitami, a siedemnastu — lai­kami. Gdy ginęli, Paweł z krzyża wygłosił wspaniałe kazanie, wy­znając w nim radość z tego, że umiera za wiarę. Podobnie zachowali się inni. Kanonizował ich w r. 1862 Pius IX. Ostatnio wprowadze­ni zostali do litanii o wszystkich świętych oraz do kalendarza li­turgicznego Kościoła zachodniego, ale z uwagi na tradycyjne wspo­mnienie św. Agaty ich własne przesunięto o jeden dzień.

 W Arras, w północnej Francji, św. Wed asta, nazywanego gdzieniegdzie Gastonem. Miał brać udział w nawróceniu Klodwi-ka, króla Franków. Był potem biskupem, który kierował chrystia­nizacją okolic Cambrai i Arras. Zmarł w r. 540.

 W opactwie Elno, w północnej Francji, św. Amanda. Po­chodził z Gaskonii. Zrazu był mnichem. Potem przez 15 lat żył w ścisłym odosobnieniu. Po podróży do Rzymu odczuł wezwanie do pracy apostolskiej, a w r. 629 otrzymał sakrę, zostając bisku­pem ad praedicandum. Ewangelizował okolice Gandawy i Antwer­pii. Następnie osiadł w Maastricht. Po jakimś czasie raz jeszcze podjął wędrówki misyjne. Pozakładał też kilka opactw. Pod koniec życia osiadł w jednym z nich. Zmarł w r. 679 lub 676. Flandria uz­nała go za swego patrona, ale jego kult rozprzestrzenił się także na inne kraje; również na Śląsk.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry